የሺህዎች ድምፅ፣ የአንድ ሀገር ተስፋ፡ የኢትዮጵያ የምክክር ጉዞ

ኢትዮጵያ ልክ እንደ አንዲት ትልቅ እና ጥንታዊት እናት ናት። ማህፀኗ ብዙ ልጆችን አሳድጓል፤ እጆቿ ለብዙዎች መጠለያ ሆነዋል። ነገር ግን ባለፉት ዘመናት ይህች እናት በልጆቿ መካከል በሚፈጠር “አለመደማመጥ” ምክንያት ስትቆስል ቆይታለች።

ትላንት፡ የዝምታና የጩኸት ዘመን ለረጅም ጊዜ በኢትዮጵያ ሰማይ ስር መነጋገር ብርቅ ነበር። አንዱ ሲናገር ሌላው የማይሰማበት፣ የሃሳብ ልዩነት እንደ ክህደት የሚቆጠርበት፣ እና ቅሬታዎች በጠረጴዛ ዙሪያ ከመፈታት ይልቅ በጠመንጃ አፈሙዝ የሚመለሱበት የታሪክ ምዕራፍ አሳልፈናል። እያንዳንዳችን የራሳችን “እውነት” ነበረን፤ ነገር ግን ያ እውነት ሌላውን የሚያገል ወይም የሚወጋ በነበረበት ወቅት፣ ሀገራችን የቁስል ማህደር ሆና ቆየች። የትላንቱ ታሪካችን በድል ብቻ ሳይሆን፣ ባልተፈቱ ቂሞች እና በዝምታ የታፈኑ ሰቆቃዎች የተሞላ ነበር።

ዛሬ፡ የፈውስ ደጅ አሁን ግን አዲስ ንጋት እየፈነጠቀ ነው። “ኢትዮጵያ እየመከረች ነው” የሚለው ቃል ተራ መፈክር አይደለም፤ የቆሰለውን ማንነት የማከሚያ “የፈውስ ደጅ” እንጂ። ዛሬ ሀገራችን ወደ ራሷ እየተመለከተች ነው። “ለምን መከፋፈል አመመኝ?” ብላ ራሷን እየጠየቀች ነው።

ይህ ምክክር ያስፈለገው የትላንቱን ስህተት ደግመን ላለመስራት ነው። ልክ አንድ ትልቅ ቤተሰብ ተጣልቶ ሲቆይ፣ ሽማግሌ ፊት ቀርቦ “የሆዱን አውጥቶ” እንደሚታረቀው ሁሉ፣ ኢትዮጵያም ልጆቿን በሙሉ ወደ አንድ ትልቅ አዳራሽ እየጠራች ነው። በከተማውም፣ በገጠሩም፣ በፖለቲካውም ሆነ በማህበራዊ ህይወቱ ውስጥ ያሉት ድምፆች እንዲሰሙ መድረኩ ተዘርግቷል።

የእርስዎ ሚና፡ መምከር ማለት መናገር ብቻ ሳይሆን በደንብ ማዳመጥም ጭምር ነው። የጎረቤታችንን ህመም እንደ ራሳችን አድርገን ስንሰማ፣ የራሳችንን ቅሬታ ደግሞ በሰለጠነ መንገድ ስናካፍል የታሪኩ ጀግኖች እንሆናለን።

ሁላችንም ማድረግ ያለብን ነገር ቢኖር፦

ልብን ለይቅርታ መክፈት፡ ለሀገር ህልውና ሲባል የቆዩ ጥላቻዎችን አውልቆ መጣል፤

እውነትን መፈለግ፡ ለጊዜያዊ ትርፍ ሳይሆን ለዘላቂ ሰላም የሚበጀውን እውነት መናገር፤

ትዕግስት፡ የምክክር መንገድ ረጅም እና አድካሚ ሊሆን ይችላል፣ ነገር ግን መጨረሻው ሰላም መሆኑን አምኖ መጓዝ።

ነገ፡ አዲሷ ኢትዮጵያ ይህ የታሪክ ምዕራፍ ሲጠናቀቅ የምናያት ኢትዮጵያ፣ ልዩነቶቿን የጌጥ ያህል የምትለብስ፣ ልጆቿ በአይነ ቁራኛ የማይተያዩባት፣ እና የሰላም ቋንቋ በየቤቱ የሚነገርባት ሀገር ትሆናለች። ዛሬ የምናደርገው ምክክር ለልጆቻችን የምናወርሰው “የሰላም ኑዛዜ” ነው።

ኢትዮጵያ እየመከረች ነው—ምክክሩ በሰላም ተጀምሮ በፍቅር እንዲደመደም የእርስዎ ድምፅ እና ቅንነት ወሳኝ ነው።